Cihanefruz Gülibar

                                                               Tüm sevdiklerimi kaybetmiştim. Tek bir günde aldığım tek bir kararla hepsine sırtımı dönüp buraya geldim. Bozkırın ortasında ne yapacağımı bilmez hâlde uzandım.   Başucumdaki cılız ağacın incecik gölgesi hiç hazzetmediğim o güneşten biraz olsun koruyor beni. İnsan böyle anlarda hatalarını düşünmeye daha bir meyilli oluyor, düşünüyorum pek de mucizevi olmayacak şekilde dilimde keşkeler beliriyor. “Keşke daha fazlasını yapsaydım.” Böyle dedim diye kibirli bilinmek istemem, yanıma gelenlerden farklı şeyler söylemiyorum. Keşke daha fazlasını yapsaymışım da onları yalnız bırakmasaymışım. Ormanda farkına varılmayan meşe ağacının tarlanın ortasında diki...